Anılarla Büyümek..

Görüşmeyeli 10 gün oldu.
Ha? 10 gün önce nooldu? Kiminle görüşmüyorsun?..gibi soruları görmezlikten geliyorum, zira bilen biliyor, bilmeyen için de söyleyeyim, bilmeseniz de olur, ölmezsiniz.
Demiştim ya bir süre önce; "Sözler duyguların önüne geçebiliyor" diye, geçemiyor aslında. Zorla geçiriliyor, dış mihraklar tarafından. Yüzyüze konuşabildiğim bir Alper'im, bir de Babannem var bunu, başkası ile konuşamıyorum da. Hayır, utandığımdan değil, konuşulmaya değer kişi bulamadığımdan, ya da kendi değersizliğimden. Neyse ya.
1 yıl uzun süre mi?
10 günün her günü acı çektiriyorsa, evet. Peki yün yumaa Günhan'ın da söylediği gibi "Gözden ırak olan gönülden de ırak" mı oluyor gerçekten? Korkuyorum. Unutulmaktan değil, değişmekten korkuyorum. "Değişmemizden"
İşte bu noktada, anılarla büyüyorum artık. Yaklaşık günün 10 saatini yatakta geçiriyorum. Sanmayın ki uyuyorum, anılarla büyüyorum...
19 yıl boyunca bir halta yaramayan kalbim, büyüyor artık, nasırlaşıyor..
Hissediyorum.
1 yıl uzun değil artık gözümde..
Hiç değil..