Şimdi ortada garip birşeyler var.
Dün sabah gördüğüm bir rüya -Hayırdır inşallah-
ÖSS'ye giriyorum, ama aklımda ÖSS çıkışı sabaha kadar oynayacağım Kotor var. Fakat sınav biraz garip, Kendimi Tzar grafiklerine ve Fallout arabirimine sahip bir RPG'nin içinde buluyorum. Bir Campaign'deki gibi, köylerden insanlarım sıkıntılarını topluyor, harmanlıyor, onları mutlu ediyorum. Onları mutlu ettikçe, ben mutlu oluyorum. ÖSS'yi bu alandaki başarımla kazanacağımı sanıyorum.
Nereyi kazandığımı göremeden babaannem uyandırıyor beni.

Dün Alışveriş merkezinde Babaannem et reyonunda beklerken tekrar düşündüm bunu.

Biz bir RPG'deyiz aslında. Belirli bir Level, bir Experience'ımız var. Bizden büyük Level'lıların yanında eziliyor, küçüklerin yanında kral kesiliyoruz. Özel Perkler kazanmak için kasıyor, karşımızdaki herkesi bir npc gibi görüyoruz.
Yaşanılacak her şey için birşeyler, sahip olmamız gereken şeyleri yaratarak para kazanmaya çalışan birileri var.
Hepimizin hayalleri var.

Betül, Mat1'den ÖSS'de iyi yapabilmeyi hayal ediyor,
Seçil, İstanbul'da okuyabilmeyi,
Ben, o tatlı kızın dengesizliği bırakacağı günü hayal ediyorum.
Tubis, Türkiye'nin en iyi Psikiyatrı -Prof. Dr. Cengiz Güleç'e selamlar olsun- olmayı hayal ediyor.
Alperim okulu bitirebilmeyi,
Zeynep, Beyin Cerrahı olmayı.
Ali, Matematik Öğretmeni olmayı hayal ediyor,
Gökhan Sanatçı olmayı düşlüyor.
Kiracımız Halil abi, kiraya bu sene de zam gelmemesini.

Hepimizin bir hayali var, elde ettikleri de, elinden kaçırdıkları da, farkına varmadıkları da...
Birbirimizin farkına varamıyoruz.
Ne hissettiklerini düşünemiyoruz.
Hayatın kendi mutluluğumuzdan ibaret olduğunu düşünüyor, sonra yanılıyor, daha da mutsuz oluyoruz.

Evet evet, asıl sorun şu;
Hissedemiyoruz.

Anathema - Eternity Part III